Praten als helende factor


We praten veel met z'n allen. Maar waar gaat dat eigenlijk over? Bij koetjes en kalfjes haak ik namelijk af. Wat ik pijnlijk vind om te ervaren, is dat er zoveel gepraat wordt OVER en TEGEN mensen en niet MET mensen. Als het goed lijkt te gaan met iemand dan is er gauw de neiging om dat klakkeloos aan te nemen. En als iemand verward gedrag vertoont moet degene maar gauw opgenomen worden, misschien wel opgesloten, voordat het echt uit de hand loopt. Ik denk dat daar wel wat nuances in te vinden zijn. Natuurlijk hoop je dat iemand zelf op tijd aangeeft dat er iets met hem of haar aan de hand is. Maar niet iedereen durft zich kwetsbaar op te stellen, uit angst voor onbegrip en misschien nog veel meer.


Ik wil door middel van deze blog je een klein kijkje geven aan de kant van de persoon met een psychische kwetsbaarheid. Voornamelijk vanuit mijn eigen ervaring.  


Iedereen wordt geboren als een liefdevol kind, met ouders of verzorgers, familie, vrienden, buren, leraren enz. Wat ik bedoel te zeggen: als het niet goed met iemand gaat, gebeurt dat niet van de ene op de andere dag. Er zijn zoveel dingen gebeurd. Er zijn zoveel stille getuigen geweest. Sluiten we onze ogen voor kwetsbaarheden in de ander? Of doet het onszelf te veel pijn? Willen wij zelf eigenlijk ook gezien worden? Waarom lopen wij met lichamelijke klachten te koop? En houden wij psychische klachten achter gesloten deuren?


Er zijn veel mensen die één of meerdere momenten in hun leven hebben ervaren dat ze zich realiseerde dat de manier van leven die ze leiden steeds meer moeite ging kosten, lichamelijk en geestelijk. Sommige komen op dat soort momenten in een lastige fase van hun leven. Ze vragen zich of wat het leven er toe doet en wie zij zelf echt zijn. Dan komt het erop aan hoe groot de mentale veerkracht is van degene, om dit te accepteren en te veranderen.   


De consequenties aan veranderen zijn vaak heftig, denk aan: financiële problemen, verhuizing, scheiding, mensen om je heen kwijtraken. Je weet heel goed wat je niet meer wil maar niet altijd wat je wel wil. En als je dan ook je omgeving niet veel begrip kan opbrengen voor jouw nieuwe keuzes, ontstaan twijfels, negatieve gedachten, onzekerheid, een emotionele achtbaan.


Ik zocht constant naar uitlaatkleppen, manieren, situaties, naast mijn gewone leven om het idee te hebben dat ik en het leven er toch toe deed. Dit vroeg heel veel van mijzelf en zorgde dan ook voor heftige ups en downs. Wat ik toen moeilijk vond om te ervaren is dat ik mij eenzaam voelde in mijn ervaringen. Ik wist zeker dat er zoveel meer mensen waren die hetzelfde ervaarde en voelde.


Ik kan nu wel concluderen dat doordat ik mij sterker voordeed dan ik was, naar de buitenwereld, echte gesprekken en interesse nooit uitlokte. Ik begon er zelf met mensen die dicht om mij heen stonden wel over maar zij vroegen nooit door, of zij gaven hun visie over mijn problemen en hoe er mee om te gaan, of ze vertelden verhalen die ‘veel erger’ waren dan die van mij....  


Daardoor werd de groep mensen om mij heen steeds kleiner. Ik ervaarde de verplichtingen in relaties met de mensen om mij heen als een soort toneelstukje. Want als ik bijvoorbeeld verhuisde en familie en vrienden echt moeite moesten doen om mij te zien of spreken, dan gebeurde dat bijna niet.



Waarom vinden mensen het moeilijk om naar anderen te luisteren die praten over hun pijn?

-jouw pijn raakt hun eigen pijn

-jouw kwetsbaarheid raakt hun eigen kwetsbaarheid  

En als ze niet hun eigen kwetsbaarheid willen voelen, ontwijken ze jouw pijn of proberen er boven te gaan staan. Oftewel, uit de onwetendheid wat er bij hun zelf gebeurt ontstaan bepaalde reacties naar jou toe.


Verandering is gelukkig gaande

Momenteel leven wij in een wereld waarin we te veel verstandelijk naar de dingen kijken en dat resulteert in praten OVER en TEGEN mensen met een psychische kwetsbaarheid. LUISTEREN naar.... en OPEN staan voor.... is de gevoels (nieuwe) benadering. Maar daar willen de meesten nog ver van weg blijven. Want stel je voor dat je iets van jezelf herkent in de ander (pijnlijk). Terwijl herkenning in elkaars verhaal, juist zo helpend kan zijn.


Als wij met z'n allen met elkaar in contact blijven, praten, face to face, dus niet via mobiel of laptop, dan kunnen we elkaar helpen. Soms zonder dat je het weet. En dat begint bij kleine dingetjes. Je hoeft helemaal niet de persoon goed te kennen om iemand te kunnen helpen. Het feit dat je al luistert en aandacht geeft aan de ander, kan al van grote betekenis zijn. Beter een goede buur, dan een verre vriend.


Voor iemand met een psychische kwetsbaarheid begint alles met het vertrouwen dat degene zijn verhaal kan doen bij een ander die echt luistert. Luistert zonder oordelen, zonder ‘ja maar’. Dat is in eerste instantie al genoeg. Soms kom degene met de psychische kwetsbaarheid er al pratende achter, dat hij of zij toch echt in zichzelf moet geloven en zelf keuzes moet gaan maken. En dan kan hij of zij altijd nog de stap zetten om professionele hulp in te schakelen.  


De tip die ik kan geven als je iemand zoekt die mensen met een psychische kwetsbaarheid begrijpt-> ga naar mensen toe die hetzelfde hebben meegemaakt en in hun herstel zitten: een ervaringsdeskundige. Die kun je bij inlooplocaties vinden in verschillende gemeenten in Nederland.

Liefs, levenscoach en ervaringsdeskundige Martine