'Anders zijn', als de weg naar jezelf

Ik zie om mij heen veel mensen die zich ongelukkig voelen met zichzelf. Voornamelijk door hun uiterlijk, afkomst of geaardheid. Zij doen hun best doen om zichzelf, waar mogelijk, aan te passen aan de verwachtingen van anderen. Maar hierdoor worden zij nog ongelukkiger. Op dat soort momenten realiseer ik mij, dat ik ook heel lang bezig ben geweest om te voldoen aan anderen hun verwachtingen. Terwijl ik mij gewoon ‘normaal’ voelde en dus niet begreep waarom anderen dat niet zagen. Dit aanpassen had als gevolg dat ik jaren nodig had om weer de weg terug naar mezelf te vinden.

Laat ik bij het begin beginnen om te vertellen hoe dat zo ontstaan is. School is natuurlijk de grootste confrontatie met ‘anders zijn’. Je zit met zoveel kinderen in de klas dat er altijd wel verschillen te vinden zijn. En omdat kinderen hun ouders als rolmodel hebben die vaak nog vanuit het ‘egobewustzijn’ leven, begint het oordelen al vroeg. Ik werd op school ‘gepest’ (ook door sommige leraren) met mijn voornaam en ook achternaam, mijn kleding, mijn bril en later ook beugel. Ik vond dit heel raar, was ik dan niet gewoon ‘normaal’? Waarom deed ik wel aardig tegen anderen, ongeacht hoe zij er uit zagen?

Het zorgde ervoor dat ik een andere kijk kreeg op mensen en relaties. Ik begon mij langzamerhand aan te passen. Ik lette erg op mensen die bewonderd werden. Wat hadden zij wel, wat ik niet had?

Op de basisschool vormde elke klas nog één geheel maar op de middelbare school werd er al gauw onderscheid gemaakt door middel van groepjes. Dus ik begon meer te letten op mijn kleding, houding en opmerkingen om ook bij een groepje te kunnen horen. Ik voelde mij onzekerder worden want ik kreeg nog steeds negatieve opmerkingen over mijn uiterlijk.

Omdat ik van huis uit ook nog eens meekreeg dat het ging om resultaten behalen in het leven, voelde ik mij helemaal niet meer gezien en gehoord. Ik besefte dat ik echt anders was, omdat ik ook dit niet begreep. Na het afronden van mijn middelbare school stopte ik een jaar. Maar omdat ik geen andere weg zag dan gewoon weer ‘instappen’, besloot ik om toch maar te proberen ‘mee te draaien’ in de maatschappij. Ik hoopte om op deze manier dan toch wel gezien te worden. Ik volgde de stappen die er van je worden verwacht. Een opleiding volgen, geld verdienen, kleden volgens de mode, in het weekend stappen en dan ook nog hopen dat je iemand tegenkwam waar je huisje, boompje, beestje mee kon gaan invullen. Maar desondanks had dit ook niet het gewenste effect. Hoe goed mijn ‘resultaten’ ook waren.

Relaties en vooral als je gaat samenwonen (kwam ik achter) zijn de grootste spiegels voor jezelf. Voor mij leek het een onmogelijke opgave. Ik werd zo geconfronteerd met mijzelf. Ik was zo erg bezig om geliefd te zijn bij de ander, dat ik niet wist hoe ik mijzelf kon zijn. En als ik daar dan wel stappen in probeerde te zetten, werd dit niet begrepen of gerespecteerd door mijn omgeving. Dat zorgde voor een jarenlange spagaat. Ik kon ergens vol voor gaan en positieve energie instoppen maar toch mij niet goed voelen. Ik probeerde van alles: verhuizingen, nieuwe relaties, vriendschappen, andere werkgevers. Niks hielp, naar mijn idee faalde ik overal in. Ik snapte er geen bal meer van en voelde mij erg alleen op deze wereld.

In de loop van jaren had ik wel wat lichtpuntjes ontdekt. Er waren toch dingen, waar ik mij in herkende of goed bij voelde. Die waren alleen zo minimaal (dacht ik) dat de rest lang de overhand had op mij. Maar toch bleef mijn nieuwsgierigheid mij helpen om door te zetten met onderzoeken. Er moest iets zijn waardoor ik mijzelf weer kon zijn.

Ik kwam erachter dat dat juist zat in datgene waarin ik verschilde met anderen. Ik ging nadenken over de (toch ook) positieve dingen die tegen mij gezegd waren in de afgelopen jaren. Wat anderen in je bewonderen, vind je vaak gewoon van jezelf. En daar zit de sleutel. Waar ben jij goed in zonder dat je er al te veel moeite voor hoeft te doen? Door die vraag ga je anders naar jezelf kijken. De verandering zit in jezelf, niet in de omgeving.

‘Anders zijn’, accepteren (oftewel lekker normaal jezelf zijn) geeft je de mogelijkheid te zijn wie je bent en dat je je goed kunt gaan voelen. En dat begint heel bassaal bij je uiterlijk, waar je vandaan komt en je geaardheid. Dat moet je niet gaan verstoppen of veranderen omdat een ander dat niet respecteert. Want dat zijn geen dingen die een ander voor jou bepaalt. Als je dat begrijpt, accepteer je jezelf. De rest volgt als vanzelf. Je kunt eindelijk vanuit je hoofd naar je gevoel zakken en keuzes gaan maken die bij jou passen. Je komt in aanraking met mensen, natuur en situaties die je doen groeien. Je gaat de wereld aanpassen aan jou in plaats van andersom.

Lichtkracht levenscoach Martine